ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΑΞΕΙΣ

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω τις συγκεκριμένες γραμμές έχει να κάνει καθαρά με την κατάσταση του προβληματισμού και των αποριών που διέπει όλους τους ανθρώπους  σε όλα τα επίπεδα.Άραγε αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι είμαστε όντα με συνέχεια ή θεωρούμε πως ο ερχομός μας σε αυτή τη ζωή έχει απλά ως σκοπό την ικανοποιήση αναγκών και απολαύσεων χωρίς σκέψη για το αύριο.Υπάρχει δηλαδή μόνο το σήμερα διαγράφοντας το χθές και χωρίς σκέψη κι ενδιαφέρον για το αύριο;

Θα ήθελα λοιπόν να παραθέσω  τις απόψεις μου σχετικά με την έννοια των πράξεων. Των πράξεων όλων μας σε ένα επίπεδο ορισμού αν μπορεί κάποιος να ορίσει και να συγκεκριμενοποιήσει. Οι πράξεις, είναι προϊόντα ενέργειας κάποιων ειδών. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε στο μέτρο του δυνατού κάποιες απ αυτές..

Θα αναφερθούμε στις εξής..Κινητική, σκεπτική και αδρανής.. Όπως φυσικά αντιλαμβανόμαστε η πρώτη και η τρίτη ουδεμία αλληλεξάρτηση  θα μπορούσαν να έχουν μεταξύ τους γιατί η μία εξουδετερώνει την άλλη. Η δεύτερη όμως είναι το πρώιμο στάδιο και της πρώτης και της τρίτης,οπότε αντιλαμβανόμαστε ότι οι δύο κατηγορίες έχουν κοινό παρονομαστή την σκέψη..Κι εδώ μπαίνει και μια παράμετρος ακόμη που λέγεται παρόρμηση η οποία είναι η αδρανοποίηση της σκέψης,έστω και προσωρινά..

‘Ετσι οι ενέργειες αυτές σε οποιαδήποτε μορφή τους, διαμορφώνουν αυτό που λέμε συμπεριφορά, η συμπεριφορά όμως περιλαμβάνει και μια ακόμη ενέργεια που λέγεται ομιλία,η ομιλία με τη σειρά της είναι αποτέλεσμα σκέψης, άρα και η ομιλία είναι μια πράξη,οπότε η κατηγορίες μας μόλις αυξήθηκαν.

Η συμπεριφορά ενός ανθρώπου προείπαμε πως είναι  προΐόν σκέψης ή προΐόν παρόρμησης,δηλαδή αδρανοποιημένης σκέψεως..Κάθε άνθρωπος είναι μέρος ενός συνόλου και ως μέρος ενός συνόλου προφανέστατα και του δίνει κάποια χαρακτηριστικά.Άρα το σύνολο έχει τα χαρακτηριστικά που θα του δώσει ο κάθε άνθρωπος που το απαρτίζει,οπότε η κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα έχει τα χαρακτηριστικά του κάθε ενός από εμάς.
Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα δούμε πως πάντα αυτό συνέβαινε,οι κοινωνίες είχαν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που τις απάρτιζαν,το ερώτημα που γεννάται όμως είναι υπό ποιές συνθήκες  γεννήθηκαν αυτές οι συμπεριφορές των κοινωνιών;τα χαρακτηριστικά δηλαδή..η κίνηση ή η αδράνεια ήταν οι πράξεις που τις σημάδεψαν;και με ποιό τρόπο; Καποιοι σε αυτό το σημείο θα προτρέξουν να πούν πως η αδράνεια δεν συντελεί πράξη γιατί ο ρόλος  της είναι απολύτως παθητικός και καμία ενέργεια δεν θεωρείται πως απελευθερώνεται,το γεγονός όμως πως με την αδράνεια έχουμε ένα αποτέλεσμα δεν θα πρέπει να μας βάζει σε σκέψη πως όντως είναι μια πράξη;

Κι εδώ ταιριάζει η αρχαία ρήση του μεγάλου φιλοσόφου Σωκράτη που είπε έν οίδα ότι ουδέν οίδα η οποία έδωσε τροφή για αμφισβήτιση ως πρός την ορθότητα της, καθώς, πως είναι δυνατόν κάποιος να μη γνωρίζει τίποτα απ τη στιγμή που γνωρίζει πως δεν γνωρίζει τίποτα; άρα κάτι γνωρίζει, άρα δεν είναι ορθό να το λέει. φυσικά αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος,η άλλη η πιο διαλλακτική άποψη έγινε απολύτως αντιληπτή και κατανοητή ως πρός το νόημα και τη σημασία της και για το λόγο για τον οποίο ελέχθη.

Συνεχίζω λοιπόν σαν άλλος Σωκράτης  επιμένοντας και υποστηρίζοντας πως ναί, η αδράνεια απελευθερώνει ενέργεια,μεγάλη και σημαντική,εξίσου αντιληπτή όπως αυτή της κινητικής αλλά και της ομιλίας αλλά και κάθε σύνθεση αυτών,μαζί  με τη σκέψη και την παρόρμηση.Αυτό που σίγουρα θα αλλάξει όμως κατηγορηματικά θα  είναι το αποτέλεσμα,ενδεχομένως με τόση ακρίβεια όσο και μια μαθηματική  πράξη.

Και μιας κι αρχίσαμε την αναδρομή και τον παραλληλισμό με τον αρχαίο Ελλαδικό κόσμο ας το επιχειρήσουμε και πάλι… Ας μιλήσουμε για τους αγώνες των προγόνων μας απέναντι σε  εχθρούς εσωτερικούς κι εξωτερικούς.Οι αναφορές θα είναι σύντομες γιατί αν θελήσω να γίνω πιο αναλυτικός πιθανότατα θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου γράφοντας άπειρες σελίδες με λαμπρές ιστορικές στιγμές μεγάλων ανθρώπων,μεγάλων ψυχών,μεγάλων ιδεών,πολύ ισχυρού κώδικα ηθικής,αυταπάρνησης,φιλότιμου,φιλοπατρίας,ανθρωποκεντρισμού.

Θα πρέπει να γράψω για Θερμοπύλες,για Μαραθώνα,,για ναυμαχία της Σαλαμίνας θα πρέπει να γράψω για Παρθενώνα,θα πρέπει να γράψω για δημοκρατία,φιλοσοφία,επιστήμες,ηρωισμό,ανδρεία,θα πρέπει να γράψω για μεγάλους στρατηγούς και τέχνες..τέχνες του πολέμου και της ειρήνης. θα πρέπει να γράψω για  ότι καλό εχει γεννηθεί εδώ και δόθηκε σε όλη την ανθρωπότητα. Άντ’ αυτού θα εστιάσω στις πράξεις που αυτές ήταν που γέννησαν όλα αυτά για τα οποία νιώθουμε σήμερα εμείς υπερήφανοι  ως άνθρωποι,ως ‘Ελληνες..

Υπάρχει άραγε κάποιος που πιστεύει πως αν δεν κάνανε αυτοί οι άνθρωποι τόσα πολλά και οι επόμενοι αυτών άλλα τόσα όπως στην επανάσταση του 1821 και στην αντίσταση απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις κατά τον β παγκόσμιο πόλεμο για να τα προασπίσουν απέναντι στους  εχθρούς, θα είχαμε σήμερα την ευχέρεια να λέμε τόσα πολλά και σπουδαία και να νιώθουμε υπερήφανοι;προσωπικά,δε νομίζω.

Οι πράξεις τους σε σύνολο φέρανε ένα αποτέλεσμα,να ζήσουμε οι επόμενοι με κληροδοτήματα,μεγάλα και σπουδαία.

Εν αντιθέση η σημερινή κοινωνία τι πράττει; ποιά ιδανικά πρεσβεύει και αναδεικνύει; Κάποτε ήταν τιμή να πεθάνει κάποιος για την πατρίδα,για τα πιστεύω του,ήταν ο δρόμος προς την αιωνιότητα,την αθανασία μέσω της ιστορίας που κρατά τη μνήμη ζωντανή στο πέρασμα των αιώνων.Ήταν η μέγιστη τιμή .Σήμερα ποιος από μας θα το έκανε αυτό; και τι νόημα τελικά θα είχε σε μια κοινωνία τόσο πολύ μπερδεμένη και αποπροσανατολισμένη.
Θα χαρακτηριζόταν κάποιος ήρωας αν πέθαινε για ένα ιδανικό ή μήπως θα χλευαζόταν από έναν απολύτως ατομικιστικό περίγυρο με τίτλους όπως ρομαντικός ή εθνικιστής ή ανόητος.Κι εδώ θέλω να παραθέσω μια προσωπική εμπειρία.Κατά τα φοιτητικά μου χρόνια λοιπόν συνυπήρξα σε μια κοινή έξοδο με ένα παιδί από την Κύπρο και η κουβέντα μας πήγε στο περιστατικό με τον θανόντα Σολωμό Σολωμού που εφονεύθη από Τούρκους στην προσπάθεια του να κατεβάσει την τούρκικη σημαία από παρανόμως καταληφθέντα κυπριακά εδάφη.Η γνώμη του ήταν πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος  ήταν κουτός γιατί έκανε κάτι που σίγουρα θα τον οδηγούσε σε θάνατο.

Είδατε λοιπόν πως κάθε τι έχει τη δική του ερμηνεία;πως αντιμετωπίστηκε ένας ήρωας στα μάτια ενός σύγχρονου ανθρώπου; Το γεγονός ότι αυτός με το θάνατο του θα μείνει για πάντα μια σκιά πλανώμενη πάνω απ’τη μεγαλόνησσο δείχνοντας το δρόμο στους επόμενους ούτε που τον άγγιξε, απ’την άλλη θα μου πείτε πως αυτό είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Σωστό και δεκτό αλλά κι αυτό είναι ένα δείγμα της κοινωνίας. Ξέρετε η αλλοίωση ξεκινά λίγο λίγο από ευαίσθητους τομείς, απ’την παιδεία, την οικογένεια. Τις απόψεις του κάθε ενός από εμάς. Μήπως υπάρχει αλλοίωση με σκοπό το μηδενισμό; Υπάρχει αλλοίωση γλωσσική, αλλοίωση πνευματική και προσφάτως προέκυψε και αλλοίωση πληθυσμιακή,βλέπουμε πως κάθε έννοια συλλογικότητας και κοινού συμφέροντος έχουνε αντικατασταθεί με τον απόλυτο ατομικισμό, όλοι παρατηρούμε τα πεπραγμένα με πλήρη απάθεια πιστεύοντας πως εμείς δεν θα πληγούμε απ την επερχόμενη λαίλαπα, χιλιάδες ψεύδη κατακλύζουν την καθημερινότητά μας κι εμείς ενώ τα αντιλαμβανόμαστε δεν κάνουμε απολύτως τίποτα όσο δεν μας αγγίζουν σε προσωπικό επίπεδο.Έχουμε γίνει άβουλοι και παθητικοί.

Προηγουμένως αναφέρθηκα  σε εξωτερικούς εχθρούς που αντιμετωπίσαμε με επιτυχία,υπάρχει όμως κι ο εσωτερικός εχθρός κι αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο μας τον εαυτό,ίσως το δυσκολότερο και πιο δυσκολοκατάβλητο είδος εχθρού που έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα χρόνια. Η Ελλάδα άλλαξε,κι αλλάζει με γοργούς ρυθμούς,πράγμα φυσιολογικό,τα πάντα αλλάζουν συνέχεια,όπως κι εμείς αλλάζουμε,η αλλαγή είναι ιδιότητα της φύσης της οποίας είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι.Υπάρχει όμως η αλλάγη που φέρνει την αναγέννηση και η αλλαγή που φέρνει τον κατακερματισμό.Θεωρώ πως οι Έλληνες πήραμε τη λάθος απόφαση για αλλαγή.Βλέπω πως αντί το παρελθόν να λειτουργεί σαν οδηγός για το μέλλον μας σε ένα μεταβλητό δυσανάλογα πρός τις δυνατοτητές μας περιβάλλον λειτουργεί σαν ένα βαρίδι που θέλουμε να διώξουμε από πάνω μας.

Και η αλήθεια δυστυχώς είναι αυτή πως για τον σύγχρονο Έλληνα είναι πολύ βαριά και δυσβάσταχτη τόσο μεγάλη κι ένδοξη ιστορία, ξεθωριάσαμε, χλωμιάσαμε σαν έθνος, γίναμε μαλθακοί και υποτακτικοί στο όνομα της προόδου; Της νέας εποχής; Της ευημερίας; Της ενοποίησης;

Σε ποιά εποχή δεν χωράνε τα ιδανικά της χώρας μας και πρέπει να τα αφήσουμε να χαθούν; Εμποδίζει τα σχέδια κάποιων το γεγονός ότι είμαστε Έλληνες και χριστιανοί ορθόδοξοι;Ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου; του Περικλή..

Και ποια ευημερία γνωρίζουμε τελικά; Σε ποιό επίπεδο; Ειλικρινά αγνοώ, αγνοώ όμως από αφέλεια, αγνοώ από τύφλωση; Αγνοώ από έλλειψη παιδείας; Από έλλειψη αντίληψης; ΌΧΙ…αγνοώ από ανυπαρξία της συγκεκριμένης έννοιας στη χώρα μου, στη γειτονιά μου, στον περίγυρό μου, στη ζωή μου.

Μήπως αγαπητοί μου η σημερινή αδράνεια που μαστίζει την ελληνική κοινωνία ως σύνολο  θα οδηγήσει σε λάθος κληροδοτήματα; Γιατί όπως είπαμε η κοινωνία έχει τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που την απαρτίζουν. Έτσι και η ιστορία θα γράψει για τη σημερινή κοινωνία και είμαι σίγουρος πως δεν θα είναι λαμπρές σελίδες,ίσως να είναι και το τέλος της ελληνικής ιστορίας και το ξεκίνημα των παραγράφων θα είναι κάπως έτσι «Υπήρχε κάποτε ένας λαός που ονομάζονταν Έλληνες».

Άρα όπως κι εγώ έτσι κι εσείς όσο παραμένουμε αδρανείς,το αποτέλεσμα θα είναι απολύτως βέβαιο….

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΞΙΒΑΣ